opowieści dziwnej treści...

ruchy cykliczne...wiosna, lato, jesień, zima.

2012-02-22T01:19:00.000+01:00

spoglądanie,
przyciąganie,
pożądanie,
dotykanie,
obcowanie,
planowanie.

i co dalej?

rozstanie.

między słowami

2012-02-20T11:30:00.000+01:00

Jest w tym światło,
co budzi wyobraźnię.

Chciałbyś? Nie chciałbyś?

ogień
przywołujący jej dreszcze.

Już wiem jak ma na imię.
Nie do końca wiem jak pachnie.

mężczyzna,
będący nadzieją na więcej.

Mogłabym. Chciałabym. Powinnam.

W prostym równaniu
z jedną niewiadomą,

Piegi bywają niebezpieczne.

gdzie wynik jest rozczarowaniem.

Pierdol się. Jeszcze raz się pierdol!!

Ona ucieka.

Nie pisz do mnie więcej,
mówiłam już chyba.

A nocą dzwoni telefon...

Zabierz mnie stąd, proszę. Zabierz.

Nie słyszałem. Spałem.
Czy coś mnie ominęło?

życie w liczbach

2012-02-01T23:28:00.003+01:00

082718 425780 940836 274389 526351
504576 713647 8707#1 349721 622401
772700 993268 933721 523854 310924
115900 935735 388660 350459 683742
656242 510778 570245 438785 838406
302017 997409 587687 396639 756420
329615 943756 958492 477548 026468
120087 398780 011174 458935 907439
168719 470083 178628 353514 705018
664264 503144 559023 611540 309951

kolejny rok. nowe linie. ten sam algorytm.

aktywuj, zdrap, przepisz, zatwierdź.

polepione słowa

2012-01-23T04:22:00.001+01:00

Budzik. Mruczę, przeciągam i wiję.
Siadam ciężko.
W kuchni, ziewam. Czajnik, talerz, kawa.

Przerzucam kanały. W pokoju. Stop. Wiadomość dnia. Mamy 3 stopnie. Kurwa.

W minusie.

Kąpiel.
W półbiegu. Ubieram się.

Klucze, szukam. Stoi.
Czarny bandit.
Auta, ludzie i rowery.
Uliczna fotografia.

Biuro, klienci, kołchoz. Śmiech i siku. Na szybko.
Otępiali debile.
Dzień dobry, do widzenia. Pytam się - za ile? Jak najtaniej. Mówią.

Pracujemy. Niewiele. Mało rozmawiamy. Ja mówię. Do nich nie dociera.

Co proszę? Nie słyszą. Wypierdalać! Myślę.

Gong. Gasną światła. Trzask. Drzwi, klucze, parking. Stoi.
Bandit.

Znów droga, auta, ludzie, autobusy. Śnieg, sklep. Dobry wieczór. Tak, poproszę. Dobranoc.

Obiad. Kolacja. Obiadokolacja.
Kibel, z książką. Zimna herbata. Cisza, za oknem.
What else is there?
W słuchawkach.

Łazienka, sieć, zimne piwo.

Dlaczego się nie odzywasz? Mówi ona. Nadal się nie odzywam. Czytam.

Napisałem wiadomość. Klik na 'cofnij'. Zapisano w wersjach roboczych. Nastawiam budzik.

Sms.

Garderoba, przebieram. Idę pieszo. Nasze, ich spojrzenia. Twarze, rozmowy o Kancie, cyckach i pomidorkach włoskich.
Robi się późno.
seta, drink, browar, seta, drink, dwie sety. nie pamiętam.

To u mnie czy u Ciebie. Pyta.

U nikogo. Wychodzę.

Taxi. 18,80. Reszty nie trzeba. Wsadź sobie ją w dupę. To już w domyśle.

Domofon, 3 razy. 3 piętro. 3 w nocy.

Klocek. Lodówka, sieć.

Brak wiadomości. Kurwa mać.
Drugs in my body. Zimno. Po pijaku wersje robocze.
Sms...

Pierdol się, jeszcze raz się pierdol - słyszę w głowie jej głos. Nieustający.

Reklama w tv 'Nie/sypiasz dobrze?' Ja też. Dobranoc.

uśpieni

2012-01-17T13:59:00.001+01:00

Ułożył/a głowę w anielskiej sieci.
Poruszał/a niepewnie ciałem.
Stopniowo oddawał/a co jego/jej,
z zewnątrz nadeszło otępienie.

Destrukcyjna aura otoczenia
odbierała lotność myśli.
Powoli tracił/a siły.
Gubił/a sens.

Lecz pod ciężarem powiek
krążył jeszcze jeden głos.

Śpiący musi się obudzić...

rainbowarrior

2012-01-13T02:15:00.000+01:00

Trochę czerni, trochę bieli.
Świat przełamany na pół,
otacza w spranych barwach.

Multicolorem przyszłych dni,
na chodnikowych płytkach życia
zostawiam ślady swoich stóp.

Znaczę beton kolorami tęczy,
przykuwając ruchem każdym,
spojrzenia ich, wolne od marzeń.

W barbarzyństwie tym
kroczę ponad dachem świata.
Sztandar dzierżąc w dłoni.

Biję głową w mur.

***
Dawno temu był sobie czas,
niektórzy mówią że nadal trwa.

lotNik(t)

2012-01-07T14:09:00.003+01:00

Motyl co lekki,
jak kropla rosy o poranku

raniony boreaszowym ciosem
w łono spada.

A skrzydła nadal

trzepoczą.

pragnienie

2012-01-04T04:23:00.000+01:00

Ciemna noc
spowija w mocnym
uścisku osamotnienia
ciała nagich kochanków
co wołają o kolejne tchnienia
swych spragnionych dusz.

sen nocy zimowej

2011-12-30T01:48:00.000+01:00

Zaśnij wtulona we mnie.
Odurzona zapachem ciała,
przybrana w pościelową biel.
Spleciona kojącą dłonią.
z grzesznym uśmieszkiem twarzy.
Zaśnij tak dziś. Proszę.

uciekając z raju

2011-12-29T12:30:00.000+01:00

Krople deszczu rozmywały się na szybie, Zostawiały tylko drobne ślady, rany cięte. Wykropkowane zadrapania, kolejne i kolejne. Na moment wyłączyła się z otoczenia. Popłynęła myślami tam skąd wyjeżdżała. Jej usta wykrzywił smutny uśmiech. Zobaczyła swoje odbicie w szybie, pokryte łzami nieba. Świat znów płacze - powiedziała do siebie.

Rozejrzała się po wagonie. Pociąg kilka chwil temu opuścił już dolinę, zbliżał się

w stronę tunelu. Dla niej nie był to jednak początek ani koniec.

Myślała teraz o nim. Czuła jego obecność, za kurtyną, w oddali, ale na dotknięcie myśli. Widziała go oczyma wyobraźni, stojącego przed domem, ubranego w złość
i rozczarowanie, przywołującego burzę. Ich moce zbiegły się w tym samym momencie, wspólnie wywołali deszcz. To był jeden z ich układów, element magicznego tandemu.

Kiedyś, na nowo, obudzili się razem do życia. Teraz niebo nad nimi płakało.

Byli znów z dala od siebie. Daleko od wszystkiego co cenne.

Błąkała się, tak jakby szczęście ją paraliżowało, a jego brak ranił.

Był niewinny ale ona znów zmieniała światy. On pozostał w starym, czekał.

Gdy za jakiś czas wróci, On być może nic nie powie. Być może otworzy drzwi, a świat znów ujrzy ich słońce...

spotkania

2011-12-23T17:07:00.001+01:00

Tik tak.

Wskazówka przesuwa kolejne minuty.

Zamykając w dłoni uśmiech słońca,

Chronos nuci swą codzienną pieśń.

Oddala rzemiosło dnia od poematu nocy.

Pink Floyd - Time

tej nocy

2011-12-18T03:00:00.002+01:00

W zimnym wietrze chłód dotykał policzków na twarzy, zwijał je jak rolety. Starałem się ją ukryć głęboko w kołnierzu. Otulony szalem, z rękami w kieszeniach maszerowałem ulicami. Uciekałem. Kilkanaście minut wcześniej opuściłem tłoczny budynek gdzie tańczył Świat. W tej odurzającej atmosferze odniosłem wrażenie, że jestem jedynym który wie, że za moment nastąpi koniec wszystkiego. Tańczące, okryte błyskotkami, ciała zdawały się radosne i pozbawione lęku. Jak pacynki, którym nie przeszkadza brak własnej woli.

Przyglądałem się im. Ja w kolorze, oni w odcieniach szarości, lub odwrotnie. Nie pasowaliśmy do siebie, dość często nam się to zdarza. Wyszedłem na mróz. W tamtym momencie uznałem, że chłód jest jedynym czego jestem w stanie doznać. Podążałem wąskimi uliczkami, przemknąłem przez park, aż znalazłem się na moście. W świątecznych kolorowych ozdobach, na wielkich oświetlonych masztach, wydawał się wręcz bajkowy. Zwolniłem kroku i podniosłem wyżej twarz.

Wtedy ujrzałem Ciebie. Podążałaś moją stroną chodnika w przeciwnym kierunku. Kto wie, może podnosząc głowę uniknęliśmy kolizji lub cichego przemknięcia bokiem. Zatrzymaliśmy się na odległość twarzy, ze zdziwieniem z jakim reaguje się na spotkanych przypadkiem znajomych. Bez wielkich manifestacji lecz z drobnym uśmiechem. Wtedy pierwszy raz tej nocy poczułem ciepło. Mały chochlik rozpalił wewnątrz mnie lampkę, z taką błogością z jaką wypełnia ciało herbata z rumem. Mocno, gwałtownie, ale nie przytłaczająco. Nastąpiła krótka wymiana pytań i odpowiedzi. Prostych, skopiowanych od tysięcy takich zdarzeń. Patrzyłem na Ciebie. Miałaś spojrzenie pełne strachu, obawy, ale zarazem i fascynacji. Dłonie skrywałaś w rękawiczkach, usta w szerokim szalu. Patrzyłem gdy mówiłaś i milczałaś.

Tej nocy żadne z nas nie pasowało do swojego balu. Tej nocy poczuliśmy ciepło w rozmowie na środku mostu w centrum miasta. Tej nocy wyszliśmy by poszukać siebie.

Use Somebody from Ramzii on Vimeo.

tancerz oblicza

2011-12-16T03:51:00.000+01:00

Zakazany taniec.

Ślady giną w krochmalonej pościeli,

biel przykrywa uśmiech ciał.

Jestem myślą w Twojej głowie,

niewypowiedzianym słowem.

Spojrzeniem skrytym w tysiącu twarzy.

no look pass

2011-12-13T21:18:00.001+01:00

Boisko. Przebiegłem już prawie każde. Wchodziłem wślizgiem na trawie, wybiegałem w uliczkę po parkiecie. Przyjmowałem na klatę w błocie i zaliczałem glebę na betonie. Zdobywałem bramki, aluminiowe, takie z drewna czy też puszek po piwie. Ułożone z kurtek i plecaków lub byle czego. Z wszystkiego. Trafiałem w poprzeczkę, jeśli była i słupek jeśli stał. Łamałem się w hali i na parkingu. Niszczyłem sobie stawy, cierpiałem na pachwinę, zrywałem lub naciągałem ścięgna. Szyto mnie na żywca i łatano na szybko. Kopano mnie, gryziono, drapano. Sam faulowałem raz z rozsądku, raz z frustracji, z czystej wściekłości. Karano mnie kartkami, wykluczeniami i zakazem gry. Bluzgałem sędziego od najgorszych i rzucałem kurwy do przeciwników. Raz się pobiłem, tylko dlatego że był lepszy. Biegałem godzinę, dwie, czasem trzy. Od linii do linii, od gwizdka do gwizdka, od świtu do zmierzchu. Gdy ktoś krzyknął lub kiwnął głową, gdy pokazał dłonią. Czytałem grę. Nosiłem kapitańską opaskę i sam słuchałem wytycznych. W oczach widywałem strach i gniew, wkurwienie i rozpacz, nienawiść i uwielbienie. Grałem od początku i wchodziłem z ławki. Siadałem na niej lub w ogóle nie wchodziłem. Brakowało mi mocy, czułem bezsilność. Unosiłem się na skrzydłach, wiedziałem że mogę więcej. Cieszyły mnie zwycięstwa i smuciły porażki. Byłem doceniany, przereklamowany, niezauważany i odstawiany. Przełamywałem niemoc, popadałem w letarg. Trafiały mi się żenady i istne ciacha. Partoliłem proste piłki i dokonywałem cudów. Zagrywałem no look passy, podawałem na pamięć, wygrywałem dryblingi, wyprzedzałem o metry i chybiałem o centymetry. Noszono mnie na rękach i zapominano podać rękę. Wyznaczano do karnych i obwiniano o nie.

Miałem tryumfy, trwające chwile i wieczory porażek, gdy ostatni wychodziłem z szatni. W głowie układałem scenariusze, które weryfikowało boisko. Byłem tak dobry zawsze jak mój ostatni mecz. To jak dobry jestem teraz?

Jak mawia Tony D'Amato w męskiej grze jest jak w życiu, decyduje kilka cali przed Twoją twarzą gdzie nieważne jak świetny byłeś i jak znakomite passy miałeś, ważne jest to co masz przed sobą i czy zdążysz w czas, czy się nie pomylisz o kolejne centymetry. Istotny jest moment decyzji, to on waży na tym czy zejdziesz z boiska zwycięski.

polaroid

2011-12-12T01:46:00.001+01:00

mijamy się
kradniemy spojrzenia
porywamy uśmiechy
wywołujemy obrazy
pamiątki nienasycenia
przechowujemy w myślach

barwy dnia

2011-12-08T00:37:00.001+01:00

Jest za kwadrans 23, siedzę przed monitorem mając nadzieję dokończyć dziś opowiadanie, którego od pół roku nie potrafię zamknąć. Błagalnie patrzę w pulsujący, wordowski kursor z nadzieją, że wena jednak przyjdzie. Nie przychodzi. Zrezygnowany zajadam kanapkę, popijam gorącą herbatą. Myślę trochę tak ni z dupy ni pietruchy o tym co robią inni.

Być może w tym samym momencie, gdzieś przy wybrzeżu Molokai, jednym z najbardziej niebezpiecznych na świecie, jakiś młody chłopak pokonuje na desce tunel wodny. Fala sięga drugiego piętra, ale on się nie boi, daje jej radę. Jest wtedy godzina 11:45 czasu hawajskiego. Tymczasem w biednej dzielnicy Bogoty dochodzi siedemnasta, a szeregowy policjant czeka na swojego kuriera pod zakładem fryzjerskim, z paczką kokainy. Obaj są członkami kartelu, obaj mają na siebie haka i tysiące powodów by wbić go w plecy. Żaden jednak tego nie robi, uwikłani klepią swoje, snując przy tym marzenia o lepszym jutrze.

Gdy ja kończę swoją drobną przekąskę na Grenlandii jakiś Eskimos z wioski Thule, wieczorową porą, starannie odziera ze skóry upolowaną fokę. Robi to tak często i sprawnie, że można uznać to za jego codzienność. Futro ogrzeje w mroźne noce, mięso nakarmi gdy głód dopadnie, a tłuszcz przyda się w czasie choroby. W stolicy Zimbabwe natomiast dochodzi już prawie północ i po czternastu godzinach pracy straganiarze opuszczają pchli targ. Na wielu z nich w domu czekają żony z wielodzietną rodziną. Z radością powitają każdego z nich w progu.

W odmiennej sytuacji znajduje się zapewne górnik z kopalni korundu na Sri Lance. Tuż przed czwartą wstaje by przygotować się do pracy, czeka go długa zmiana. Dzieci jeszcze śpią, gdy wróci będą znów spały. I tak przez większość dni na niego nikt nie czeka. Zataczając krąg, na morzu Bismarcka jest godzina 5:45. Do Portu Moresby wpływa mała dżonka z kilkoma Papuasami na pokładzie. Ich mało obfity połów uzupełniają zgrabione nocą łupy z okolicznych barek, czy też przepływających małych statków.

W różnych miejscach, o innych porach, ale w tym samym czasie. Barwy życia od błękitu aż po czerń, przez zieleń i purpurę ubierają w siebie dzień zwykłych ludzi. Wymuszają bądź określają sytuacje, różnymi kolorami malują obraz każdego z nas.

Mój dzisiaj był szaro-złoty, miał zjawiskowe piegi w tle.

Last Day Dream from Chris Milk on Vimeo.

from china with love

2011-12-02T23:58:00.001+01:00

Dzień jak każdy inny. Od rana trochę pracy, parę rzeczy do ogarnięcia, kilka osób do obdzwonienia, parę ofert do przygotowania. Potem kanapka, herbata i pączek podczas przeglądu prasy w necie. Czasem kolejność się odwraca, najpierw bywa prasówka a potem robota. Różnie z tym, zależy jak się ułoży dzień, a ten układał się spokojnie. Sennie trochę od rana, bez perspektyw na dziki szał.

Błogi spokój zaburzył jednak jegomość lat 50 plus z lekkim brzuszkiem, w szelkach i koszuli w ceratę. Brakowało mu tylko muchy pod szyją. Wyglądał jak ten ćwok z reklamy pewnego banku, którego nazwy nie pamiętam. Nie obrażając jednak Pana, to wpadł niczym granat rozpryskowy do bunkru, przetoczył się, wstał i siarczyście z pełną emocji twarzą rzekł krótkie "kurrrwa" z dźwięcznym "rrr". Zamigotałem oczyma na jego widok i z lekkim zaciekawieniem zapytałem się, "czym mogę służyć?". Popełniłem błąd. Za pomocą kartonika w dłoni mojego rozmówcy dałem się wciągnąć w jakże niezwykłą wyprawę słowną do Chin. No bo przecież Pan trafił do Biura Podróży, a co ma wspólnego Biuro Podróży ze świeżo zakupionym w "media markt" telefonem marki alcatel, takim nieodpakowanym jeszcze. A no to że jest wyprodukowany w Chinach, czyli za granicą i warto z tym wejść do BP i ponarzekać jakie to gówno bo przecież jak sprzedaje się wycieczki do kraju "Państwa Środka" to kurwa na pewno do tej jednej, jebanej fabryki!

- Zna się Pan na telefonach?

- Takich nie bardzo. W czym mogę pomóc?

- Bo kupiłem to gówno i jest z Chin, wie Pan gdzie są Chiny?

- Tak się składa że wiem, interesuje Pana wycieczka w te rejony?

- To jak Pan wie gdzie to jest, to niech Pan sobie wyobrazi że kupiłem kiedyś buty na straganie, prosto z Chin. Tak się składa że wiem ile kosztuje paczka obuwia z Chin, kosztuje proszę Pana 2.59 PLN, 2.59! A ja zapłaciłem za nie 60! I co? I się rozleciały. Więc wróciłem na ten stragan i jak nie wypierdoliłem tymi butami w tego dziada co je sprzedawał..Panie, przecież te buty robią więźniowie w kajdanach, dzieci malutkimi rączkami, biedota za 1 dolara. Panie wie Pan co to oznacza?

- Przyszedł Pan podyskutować o polityce czy jest Pan zainteresowany wyjazdem tam? Może porozmawia Pan wtedy z tymi Chinczykami od butów...

- Panie to oznacza że ten telefon też się rozpierdoli! A dlaczego?!

- Bo jest z Chin?

- Wyjął mi to Pan z ust! Bo jest z Chin!!! - Facet pochylił się niżej i rzekł - Słodziutki, zlokalizowałby mi Pan tę fabrykę?

- Nie. Przykro mi. Nie mamy takiego wyjazdu w ofercie.

Zawiedziony odwrócił głowę i skierował się w stronę wyjścia, a na odchodne jeszcze rzekł - proszę na tym progu coś nakleić żeby było go widać, kiedyś ktoś się o niego zabije i może jego winą będzie to że zrobiono go...

- W Chinach. Tak wiem. Do widzenia.

happysad - made in china from Piotr Maczkowski on Vimeo.

razem

2011-11-20T01:11:00.001+01:00

ona i on zakłamani,

pozorami tylko związani.

ich świat pełen wybielaczy,

twierdzili: to nic nie znaczy.

ona i on zawsze w oddali,

wiecznie od siebie uciekali.

Untrue - Burial (unofficial) from Kimatika on Vimeo.

podróż do zatracenia

2011-11-09T02:08:00.001+01:00

W blasku księżyca

wyruszę w dół do ziemi,

gdzie popiół posłaniem,

a trawy nadzieję przynoszą.

Przepłynę szkarłatne morza

w stronę lunatycznej krainy,

napotkam ludzi wiatru

prowadzonych krzykiem czapli.

Mijając kryształowy świat

usłyszę legendy o niewidzialnych,

toczących wieczną wojnę

w imię powracającego głodu.

Odnajdę adamantowy pałac,

którego strzegą smoki,

gdzie synowie boga wskażą mi drogę.

Magowi, malowanemu człowiekowi.

W tą księżycową jasną noc

wyruszę więc w dół do ziemi...

ying yang

2011-11-07T02:22:00.001+01:00

kobieta - zjawisko nadnaturalne

mężczyzna - stworzenie banalne

co ich łączy? a co ich dzieli?

zapach porannej pościeli.

przed zaśnięciem

2011-11-04T03:45:00.001+01:00

Mój wzrok wędruje w jej stronę. Przysiadła tuż nad krawędzią stołu. Emanuje smakiem, wie że jej pragnę. Wyciągam dłoń, trochę nieśmiało z obawy przed odrzuceniem. Najpierw delikatnie muskam za uszkiem, wodzę palcem wzdłuż i w okół, próbuję oswoić, sprawdzam grunt. Trochę niecierpliwie jednak, zbyt łapczywie i popełniam błąd. Przesuwając rękę poczułem jakby poparzenie, szybko zadała ból. Może ma mi za złe że na nią nie patrzę, a może tylko przeciąga grę, świadoma tego co nastąpi.

Mija kilka sekund, a ja próbuję po raz drugi. Tym razem pozwalam sobie na więcej, tym razem bez zbędnych ceregieli biorę się za nią. Przysuwam usta, popuszczam nieco wodze. Czuję jej wilgoć, opary ciepła docierają do mego wnętrza. Rozpalają mnie od środka, organ po organie. Jej migdałowa woń unosi się w powietrzu, łechce nozdrza. Obejmuję dłońmi i przyciągam do siebie. Zatapiam w niej usta, bez delikatności, mocno, głęboko. Staje się moja, puszczają ją opory, oddaje się mojej żądzy. Daje mi siebie w kolorach brązu i bordo, palonej czerwieni. Gdy zbliżamy się do końca jej aromat, smak i konsystencja wypełniają mnie już całego.

Wysysam ją do ostatniej kropli, pozostawiam po sobie tylko pustą szklankę.

Wtedy ona znika, moja herbaciana przyjemność...

sprzedawca marzeń

2011-09-30T12:39:00.003+02:00

Pan czarodziej, sprzedawca marzeń.
Ubrany w spodnie - typ juesej,
buciki retro i płaszcz koloru grej.
Przesłania oczy wielobarwnym szkłem,
jest pewien, że to będzie jego dzień.
Krokiem w krok wędruje jednak w cień.

A co to? a jak to? warum?

Pan szarlatan, sprzedawca marzeń,
pogubił się w świecie zdarzeń.
Bukował źle, kłamał ludzi,
a teraz siedzi i się chmurzy.
Ktoś podszedł doń i podał dłoń,
uśmiechnął się i w te pędy rzekł:
Panie sprzedawco, to zły dzień,
zapomnijmy o nim i chodźmy w sen...

oddech w oddech

2011-08-22T01:43:00.005+02:00

Dostrzegł ją w tłumie przechodniów. Zmierzała w jego stronę, lekko i beztrosko. Włosy rozrzucał jej wiatr, odgarniała je co jakiś czas dłonią. Do tyłu, wzdłuż ucha po szyję. Obserwował to w taki sposób jakby uczestniczył w przedstawieniu gdzie ona była gwiazdą. Kobietą w czerwonej sukience, którą napisał matrix. Ale Ona była przecież realna i kroczyła w jego stronę. Ludzie mijając ocierali się o nią. Na każdy dotyk reagowała lekkim uśmiechem. Robili to celowo, on by tak robił. Wyobrażał sobie teraz siebie zamiast nich. Stał się każdym ich dotykiem. Ruchem dłoni, uśmiechem i spojrzeniem pełnym pożądania. Zbliżała się do niego, to stało się tak szybko, nie zauważył kiedy, ale poczuł na ustach jej smak. Wilgotny dotyk sprawił, że zesztywniały mu dolne kończyny. Pocałunek zakończyło lepkie oderwanie ust. Tracił grawitację, w głowie zaczynało wirować jak na rollercoaster, z góry na dół i dookoła. Otworzył oczy, nawet nie wiedział kiedy je zamknął. Stała przed nim z wyrazem/grymasem ust, który mówił - to jest uśmiech głupku. W oczach rozpoznał ten sam błysk, który był w niej gdy po raz pierwszy się pocałowali. Patrzyli przez moment na siebie. Ona z zaciekawieniem, on z próbując pozbierać mężczyznę w sobie. Długo Ci to zajmuje - mówiąc to przygryzła wargi, dodając po krótkiej pauzie - pozbieraj się do kupy, przecież Cię tylko pocałowałam. To żadna zbrodnia. Na potwierdzenie swoich słów przesunęła delikatnie dłonią po jego brodzie.

Jej uśmiech mówił wszystko, wszystko było celowe. Jej ciało zdawało się pytać - i co teraz zrobisz chłopcze?

Nie zastanawiał się długo. Szarpnął ją za rękę i powiedział - chodź!

- Dokąd? - brzmiał zaciekawiony głos.

- Tam gdzie tylko ja będę mógł na Ciebie patrzeć, gdzie nie będzie dziesiątek łapczywych gapiów, gdzie będziesz tylko moja.

- Jestem Twoja.

- Zatem nie traćmy czasu na konwenanse. Tym razem szarpnął ją mocniej.

Towarzyszył temu grzmot. Niebo przykryła ciemna kołdra i po chwili runął deszcz. Spotkał ich na środku chodnika, ludzie uciekali szukając suchych wnęk, wchodzili do kawiarni, sklepów, taksówek. Pobiegli za nimi wzdłuż ściany, śmiała się, najwyraźniej bawiło ją to oberwanie chmury. Zaczekaj! - krzyknęła nagle i znów zatopiła swoje usta w jego. To było jak orzeźwiająca fala, której najwyraźniej potrzebował. Fala w której orzeźwienie zamiast chłodzić rozpalało. Gdy dobiegli już do jakiejś kamienicznej bramy byli cali mokrzy. Przywarli do ściany jak spłoszeni kochankowie, kryjący głowy w kołnierzach. Ich serca biły mocno, oddechy były krótkie i głośne. Odwrócił się twarzą w jej stronę, jej wielkie oczy już o nic nie pytały, chciała by to nastąpiło. Chwycił ją gwałtownie pod brodą i przywarł mocno do ściany. Przez krótką chwilę zżerał ją jeszcze spojrzeniem, po czym znów zatopił w niej usta. Całowali się jak para szczeniaków. Przesunął dłoń z twarzy na jej szyję. Oderwał na chwilę od siebie - kocham Cię - wyszeptał. Wiem - zabrzmiała odpowiedź przyciągnęła go do siebie trzymając za krawat. To do tego służą - pomyślał sobie przelotem i spróbował przejąć inicjatywę. Przywarł do jej mokrej bluzki, na której opinały się sterczące od wilgoci sutki. Położył dłoń na jednej z piersi i pocałował ją przez tkaninę, westchnęła mocniej. Przesunął palce po szyi, odchylił głowę trzymając ją za włosy. Rozmazał kciukiem pomadkę na ustach. Wyglądała wyuzdanie z rozpiętą do wysokości piersi bluzką, szminką na policzku, ociekająca deszczem. Jej zapach mieszał się otoczeniem. Krążył w jego nozdrzach i dodawał adrenaliny. Obrócił ją plecami do siebie i oparł ciałem o ścianę. Była troszkę zaskoczona, lecz poddała się szybko, nie stawiając oporu. Uniosła prowokacyjnie nogę do tyłu, dotykając jego krocza i wypowiedziała znów to samo pytanie - i co teraz?

- A teraz wejdziesz po schodach na drugie piętro. - Wyszeptał do jej ucha. Krok w krok przede mną. - dodając.

- Ale po co tak właśnie?

- Po prostu zrób co Tobie każę.

Nie musiał drugi raz powtarzać. Jej zaciekawienie było silniejsze od racjonalnych wyjaśnień. Szła przed nim, a on za nią. Szedł i patrzył na długie nogi które stawiała krzyżowo, krągłą dupę i zmoczone deszczem plecy. Idąc tak za nią włożył dłoń pomiędzy jej uda. Zatrzymała się na chwilę.

- To jeszcze nie jest drugie piętro...

- Nie, nie jest. - odrzekł.

- Więc zabierz rękę - mówiąc to przyspieszyła kroku. Miał jednak wrażenie że ten atak się jej spodobał. Ze słodkiej kokietki stała się drapieżnikiem, potem nieśmiałą cnotką by znów być prawdziwym wampem. Lubił to w niej, zmiany, niespodziewane i wybuchowe. Lubił to w nich. Tą symbiozę szaleńców. Wzajemną uległość i dominację. Stanęła przed jego drzwiami w pytającym tonie - dlaczego jeszcze mi nie otworzyłeś. Wyminął ją, przekręcił klucz w zamku i pchnął drzwi do środka. Z wolna postąpiła kroku do przodu, razem zniknęli w środku.

- Chcesz może coś suchego? Zadał głupie pytanie, na chwilę pewność siebie go opuściła.

- Ale po co? - brzmiała odpowiedź. Czy nie lepiej byłoby gdybyś sam mnie wysuszył? Mówiąc to przesunęła się w kierunku stołu w salonie i oparła blat. Podszedł do niej. Spoglądał jak ostatnie krople spływają po jej szyi w stronę piersi. Znakiem palca na ustach pokazała bym nic nie mówił. Szybkim ruchem rozerwałem jej bluzkę. Guziki strzeliły na wszystkie strony. Usiadła na stole i wzięła go między nogi rozpinając w tym czasie mu koszulę. Zaczęła od pocałunków w szyję, by przejść do torsu. Odpływał gdy przygryzała jego sutki. Kilka razy doprowadziła go tym do jęku. Stymulowała to wodzeniem palcami po plecach i nagłym drapaniem. To było jak burza, która szalała na zewnątrz. Powiewy wiatru i nagłe grzmoty. Gdy jej usta wróciły na wysokość jego nie pozwolił już im nigdzie indziej powędrować. Wpijał się soczyście w delikatną powłokę warg. Przygryzał je, muskał językiem. W tym czasie jego spodnie spadły z hukiem na podłogę. Dostał pełnego klapsa, w odruchu warunkowym chwycił ją mocno za szyję, przyparł do stołu, zębami ściągnął ramiączka stanika. Językiem wędrował od pępka po przez piersi aż po usta. Szczypał sutki i molestował w dłoniach dwie niewielkich rozmiarów krągłości. Na plecach czuł żar pod jej dłońmi. Chwyciła go za włosy po czym odciągnęła głowę i odepchnęła od siebie. Zsunęła się zwinnie z blatu, zrzuciła sukienkę i odwróciła podążając w stronę sypialni.

Odprowadził jej pośladki wzrokiem i ruszył za ponaglającym go paluszkiem. W połowie drogi objął ją od tyłu. Dłońmi wędrował po jej ciele kreśląc różne wariacje. Jedna z nich ukradkiem wsunęła się w majtki. Poczuł silny ucisk na przedramieniu, który zelżał i wprowadził palce głębiej. Rozchyliła uda. Przywarła pośladkami do niego i zaczęła drapać jego nogi. Słyszał jak coś szepcze, jak przyspiesza jej oddech, a wraz z nią on. Im szybciej oddychali, tym bardziej zaciskała palce na jego udach, na jego dłoni. Nie przestawaj - jęknęła. Nie miał zamiaru. Ustami przylgnął do jej policzka, szyi i ucha. Miał ciepły oddech. Całował obojczyk, a ich spocone ciała ocierały się o siebie w tylko im znanym rytmie. Doszła. Obróciła się po kilku sekundach, pocałowała go gwałtownie w usta i opadła na kolana. Teraz on odpływał. Parę minut później leżeli razem na łóżku, bawił się kostkami lodu. Zsunął jedną z nich po jej szyi, ta spadła jak w poślizgu pomiędzy piersi i dalej w stronę łona zostawiając po sobie mokrą smugę. Kostka pod palcami zataczała kręgi od kolan przez wewnętrzną część ud do ramion. Wędrowała tak długo aż pod żarem jej ciała się całkowicie rozpłynęła, a krople wyparowały. Zaczął od stóp, muskając ustami, wzdłuż prawej nogi, ominął jej cipkę. Powędrował wyżej zatrzymując się na dłużej w okolicy piersi. Ssał palce i całował ramiona. Jej dłonie opuszkami przesuwały się po jego plecach, gładziły je delikatnie, lekkimi ruchami, elektryzując. Chwyciła pośladki i szepnęła do niego - wejdź we mnie. Zrobił to. Najpierw delikatnie, wolnymi ruchami. Bardzo ostrożnie i powoli patrząc się jej w oczy. Widział wyraz zadowolenia na jej twarzy. Przygryzała palce delikatnie przy tym pojękując. Gdy zaczął przyspieszać, a jego biodra uderzały coraz mocniej o jej lędźwie, dłonie skrzyżowała za sobą. szarpała poduszkę, rwała prześcieradło krzycząc - pieprz mnie!!! Chwycił ją za szyję pochylając się nad nią. Znów ich oddechy tańczyły dynamicznie w jednym rytmie. Coraz mocniej i mocniej aż po utratę tchu. Miał wrażenie że słyszy każdy jej dźwięk, że ich głosy są jednym. Objęła go mocno nogami i zacisnęła silnie gdy dochodził. Opadła na nią zdyszany. Ocierali się teraz spoceni o siebie w wolnym tempie, bez pośpiechu, tak jakby mieli przed sobą nielimitowaną liczbę minut, trochę tak od niechcenia. Przez kilka minut tym leniwym pieszczotom nie było końca aż wreszcie odezwała się ona. Przysunęła usta do jego ucha i wyszeptała - teraz ja Cię zerżnę chłopaku...

I dotrzymała słowa. Dosiadła go zaczynając od pocałunków. Gdy nastał ranek, ich ciała nadal drgały w seksualnym uniesieniu, ręka w rękę, oddech w oddech.

sarajevo

2011-08-21T02:22:00.010+02:00

Przychodzą po cichu, bezszelestnie. Mimo, że często wiem kiedy, rzadko bywam przygotowany. Ciężko się przygotować na cień, zwłaszcza taki który zostawiają wspomnienia. Czekają cierpliwie w skupieniu gdzieś, niedaleko mnie. Może czają się za ścianą, albo podpatrują zza okna. Może podążają za mną gdy idę ulicą, może mnie śledzą wtedy. Może leżą tuż obok mnie na poduszce gdy kładę się do snu. Nie jestem tego pewien. Zjawiają się różnie. Częściej w nocy, bo mrok jest ich naturą. Rzadziej za dnia, zazwyczaj w te pochmurne, owiane pustką. Chcą mi ją wypełnić myślami które dobrze znam, które nigdy nie giną jedynie czasem zasypiają na dłużej. Myśli o tym co było i co się nigdy nie zdarzyło. O tym co powinno być a na co nie ma już perspektyw. Przychodzą właśnie wtedy do mnie skryte w płaszczu przemyśleń, zachodzą z każdej strony. Czasem próbuję od nich uciec, jednak zawsze prędzej czy później mnie odnajdują. Żadna kryjówka nie jest wtedy wystarczająco dobra. Są jak skrytobójcy, słuchają szeptów i podążają za wskazówkami. Bawią się ze mną krok po kroku, nigdy na hura, nigdy od razu. Trzymają na smyczy. Gdy jestem już wystarczająco słaby atakują. Wiją się, przenikają ciało i umysł. Wypełniają te puste miejsca, które same wcześniej zostawiły. Słyszę wtedy jak śmieją się, spiskują, szepczą lub płaczą. Pełne gniewu i nienawiści, radości i zabawy, smutku i przygnębienia. Czasem próbuję podjąć dialog, zrozumieć, wyciągnąć wnioski. Niekiedy tylko się przysłuchuję, ślepo i tępo bez większego wzruszenia. Innym razem zdobywam siły i próbuję odpędzić je od siebie złością. Na próżno jednak.

Cokolwiek bym zrobił one i tak powrócą do mnie. Kolejnym, następnym razem powrócą.

Moje demony i ich cienie z przeszłości.

lekturant

2011-08-11T12:40:00.002+02:00

To była prosta droga, pokonywał ją z uśmiechem na twarzy, wiedział dokąd zmierza, znał cel. Promieniał na samą myśl o nim. Mijał kilka drzew, mały sklepik z gazetami i warzywniak. Robił zawsze krótki, niecierpliwy, postój na światłach i dalej nogi niosły go wzdłuż ceglastego muru po wschodniej stronie. Często spotykał te same twarze na chodniku, jakby był tutejszy. Uśmiechał się doń, niekiedy z wzajemnością. Zabiegani ludzie, warkot aut, odgłos ulic, szum dnia w jesiennym chłodzie i barwach innych pór. To wszystko spotykał na swej drodze. To była jego brukowana historia, z parkiem i ławką drewnianą w tle, gdzie raz jeden serce zostawił, wydawało się wtedy na zawsze już.

Siadł wówczas na niej, w drodze do pracy, na poranną fajkę. Trochę niedospany, w jednej dłoni trzymał tekturowy kubek pełen czarnego aromatu, z drugiej unosił się mglisty dymek. Zapach kawy i papierosów był jego codziennym towarzyszem, nie zawsze jednak w takim układzie. Czasem zdradzał jedno na rzecz drugiego. Tym razem w komplecie, trójkąt święcił poranek. Nie była to też jego stała miejscówka na takie zabawy. Szczerze mówiąc, szedł tędy pierwszy raz. Od co, zamyślony, źle skręcił, o dwie ulice wcześniej niż zwykle. Dzięki temu natknął się na mały bar gdzie podawano gorącą kawę na wynos. Razem z papierosem tam właśnie znaleźli swoją randkę. Jak na dżentelmena przystało powiedli ją z knajpki do parku, na ławkę. Tam dopełnił dzieła, wyjął i zapalił, wciągnął i wypuścił dym, popił. Czynność tą powtarzał regularnie co kilkanaście sekund wodząc wzrokiem po okolicy. Jego oczy zatrzymały się na dłużej tylko raz, ale było to wystarczające długie spojrzenie by zapadła mu w pamięć. Młoda, atrakcyjna, w rozwianych włosach o energicznych acz płynnych, kojących ruchach. Było w niej coś z jeziora, odbijającego światło na powierzchni i pochłaniającego niezbadaną głębią. Jak to bywa w życiu miał jej już nigdy nie zobaczyć, miała mu ulecieć z głowy jak zwykle uciekają nam przypadkowe twarze ale następnego dnia znów "źle" skręcił. Kolejnego również. Tak zaczęły się jego zdalnie sterowane chodnikowe wędrówki do parku gdzie siadał i patrzył. Chodził tamtędy w drodze do i z pracy, czasem też nadrabiał kilometrów gdy był gdzieś w pobliżu. Tam spotykał uśmiech. Wychodziła na przerwę zawsze o tej samej porze. Widywał ją w letnie poranki z kawą i w jesienne popołudnia z fajką w czasie pracy. Stała, rozmawiała z przyjaciółmi, śmiała się. Nigdy go nie widziała. Siedział tam na ławce wpatrzony w nią. Zastanawiał się jaki ma głos, jak pachnie, co czyta, gdzie chodzi w wolnych chwilach. Zastanawiał się i poznawał. Rozmawiał z nią w sobie, planował ich życie. Przychodził tam każdego dnia, na chwilę.

Kilka miesięcy później, przypadkiem, spotkali się w innym miejscu na chillowej imprezie. Znajomi skrzętnie zaaranżowali wszystko. Byli jedynymi singlami, więc przedstawiono ich sobie. W kręgu przyjaciół, skradli sobie wówczas kilka spojrzeń. Był zafascynowany. Jej podobały się jego łapczywe oczy. Wychodząc, umówili się na następny weekend. Czekał cały tydzień. Niecierpliwy, nerwowy, podniecony czekał. Gdy nadeszła kolejna sobota to ona patrzyła. Z każdym kolejnym jego uśmiechem, gestem, słowem jej oczy pochłaniały go, uszy słuchały a serce biło coraz mocniej. Była głodna i pożerała go. Wieczór jednak szybko minął, wrócili do domów wymieniając się numerami. Mijały kolejne dni - ona wciąż czuła jego głód, on dziwny przesyt. Wydzwaniała do niego o każdej porze. Nie odbierał, zbywał, irytował się. Opuścił park, przestał tamtędy chodzić. Ona usychała z tęsknoty, chciała go odkrywać, fascynował ją. On wiedział już o niej niemal wszystko, nie mogła go zaskoczyć.

Poczuł się rozczarowany.

papierosy i pomidory

2011-07-30T00:07:00.014+02:00

Usiadłem naprzeciw. Swoją drogą inaczej by się nie dało. Nie to że było tłoczno i nie było gdzie, wręcz przeciwnie, mimo panującego półmroku znalazłbym w zasięgu wzroku jeszcze kilka wolnych stolików. Powód był inny, prosty. Bo wiesz, ja i on sikamy w ten sam sposób. Tak na stojąco. No przecież nie będę siedział z kumplem ramię w ramię czy też po przekątnej. Mimo że nas tam znali, pletli by historie, a liczy się estyma, lokalny szacun. Gejowskie podteksty raczej by za nim nie przemawiały, a tacy są ludzie, plotą pierdoły i inni powtarzają je dalej - później zła fama się toczy, jak kula śnieżna. Nie zatrzymasz jej, chyba że przypierdolisz od frontu w facjatę jednemu czy drugiemu, po męsku tak. Ale ja nie z tych, pokojowy jestem. Dyplomata - powiedziałby nie jeden frajer. Poza tym przecież przyszedłem tam z nim pogadać, a nie gapić się w jakąś ścianę z pseudo stylowym lustrem i dwoma żyrandolami po bokach. Na chuj mi ten barowy pejzaż, wystarczy już tych krajobrazów przecież. Chyba mam rację co nie?

No więc siedzę tak z nim i gadamy o tym i owym, o tamtym i siamtym. Sączymy browar, śmiejemy się, dowcipkujemy, charczymy razem na sprośne kawały. Czas płynie, żadnych konkretów. I wtedy wchodzą oni. Nie jacyś wyjątkowi, zwyczajna para. No sporo takich się kręci. On zabrał ją pewnie na romantyczną kolację, może jakaś rocznica, bo jaki miałby inny powód gdzieś z nią wychodzić? W każdym bądź razie nie zwracam na nich początkowo uwagi. Siadają jednak na przeciw mnie, tuż za nim. Jakby nie mogli gdzie indziej. Nie żeby mi to przeszkadzało, ale tak byłem skoncentrowany tylko by słuchać, a teraz jeszcze będę się musiał pilnować by mi wzrok nie uciekał. Zawsze ciekawili mnie inni ludzie. Ich życie, zupełnie odmienne od mojego. Też tak masz? Że chcesz popatrzeć na to co robią inni, zastanawiasz się wtedy czy też tak byś mógł, czasami nawet próbujesz przez chwilę, ale potem...chuj wszystko bierze w łeb. Stare zwyczaje wracają, wódka, koks, pamięć o rozbitych rodzicach, pobitej matce i ten cały syf w którym dorastałeś. No kurwa nie da się, wszystko idzie za Tobą, na zawsze będzie częścią Ciebie. Masz tak? - Nie masz? Ja mam. Usiedli wreszcie. On zdjął jej nawet płaszcz i krzesło odsunął, taki z niego dżentelmen. Zaimponował mi, nie jej, ona przywykła, ale mi. Ja takich typów nie znam, dobrze wychowanych, grzecznych, w okularach i pod krawatem. Mnie uczyli że krawat to zdradziecka menda, mogą Cię za niego chwycić i przeciągnąć w biegu przy samochodzie. Ja to lubię golfik w czerni i solidną skórę. Normalnie i z klasą, a nie jakąś zdradliwą elegancję-francję. Widziałem sporo gości co tracili życie z powodu cipy, po co do tego dorzucać jeszcze problem pod szyją. Mój kumpel gada coś o kołpakach do swojej nowej bryki, że mu jakaś hołota podwędziła jednego. To trzeba mieć tupet - myślę. Ale rozesłał chłopaków na ulice, znajdą tą bandę, zwrócą więcej niż kołpak i ja mu wierzę. To on gada o tych kołpakach nadal, a ja się gapię raz na tą parę, raz na niego - co by nie wyjść na niekulturalnego chama, żeby mój ziom nie pomyślał że go zlewam dla jakiejś pindy i jej lowelasa.

Patrzę na to co zamówili. Facet siedzi przy soku z pomidorów, pali jednego peta za drugim, nerwowo bawi się zapalniczką pstryk-pstryk, kurzy jak jasna cholera. Ona spokojnie, nie twarzą w twarz, ani po przekątnej, ale ramię w ramię. Też pali, powoli, dostojnie wypuszcza kłęby dymu. Suka z klasą, tak jakby flirtowała z otoczeniem. Jakby wiedziała że się na nią patrzę, może wie. Przestali mi pasować do początkowego obrazka, poukładanej, do porzygania szczęśliwej pary. Jej palce malują kręgi po obwodzie szklanki, czerwone paznokcie odbijają nieco światła dodając gestom blasku. Nie mówią nic, kompletnie nic. On wstaje i idzie nagle do kibla pospiesznie gasząc szluga. Ona w tym czasie dopala swojego, dłonie wyciera w białą jak śnieg chusteczkę. Wyciąga długopis i coś kreśli. Gdy lowelas wraca bez słowa wstaje, robi jeszcze jeden łyk z jego szklanki po czym wyciera usta i wychodzą. Razem, ale jakby osobno. Oglądam się za nimi kompletnie zbity z tropu, głos kumpla wydziera mnie jednak z zawiechy - tej, a Ty jakie byś założył gumy do mojej bryki? - Co? - zdezorientowany spoglądam na niego pytająco. Pytam się jakie byś gumy założył do mojej bryki - powtarza. Sorry stary, ale muszę do kibla - odpowiadam na prędce i wstaje. Jestem skołowany. Przechodząc obok ich stolika spoglądam mimowolnie na jego blat, na leżącą chusteczkę ze śladem czerwonej szminki.

Podnoszę.

W kiblu sikając, rozwijam znalezisko, na odwrocie jest numer telefonu z całusem. Spoglądam w lustro, uśmiecham się, wycieram w nią fiuta i wychodzę by dokończyć rozmowę o pierdolonych kołpakach.

The Poison Tree - "My Only Friend"; Touch of Evil (1958) from Pierre Bonnenuit on Vimeo.

droga do domu

2011-07-22T00:29:00.003+02:00

Gdy myślę o rodzinnym domu to często jest to droga której towarzyszy druciany płot. Stary, zniszczony tuż po mojej lewej stronie, teraz odgradza jakiś nowoczesny budynek od jezdni, wtedy za jego siatką znajdował się sad pełen papierówek. Latem wszyscy chodziliśmy tam na szaber. Zamykam oczy i przywołuję to zdjęcie gdy wyłaniam się z tego zakrętu.

Nic się tu nie zmieniło. Słońce dotyka asfaltowej jezdni, kąpie ulice swym bladym blaskiem. Wydaje mi się zawsze wtedy że jest chłodno, być może to jesień. Przez kilka pierwszych kroków spoglądam w stronę domu. Trwa to przeważnie parę drobnych sekund, pojedynczych uderzeń zegara. W oddali, na pograniczu nieba i ziemi, zwanym horyzontem, mijają się postaci. W tym świetle, w oddali, wszystkie noszą czerń. Zdają się tworzyć dziwny korowód, jak akolici, wędrujący do świętych miejsc. Ale na próżno szukać tu świętości. Pomiędzy nimi w lekkich podskokach dziewczynka z hula-hop i chłopiec biegnący za piłką bez żadnych okrzyków, tupnięć i dźwięku odbijanej piłki. To mój mistycznie niemy świat znaków i symboli. Po trzecim może czwartym mrugnięciu przecieram zziębnięte dłonie, podnoszę wyżej kołnierz i idę wabiony ciepłem czterech ścian. Smakiem kolacji, zapachem herbaty, słowami matki i karcącym spojrzeniem ojca. Idę chodnikiem wzdłuż płotu. Mam na sobie torbę przerzuconą przez jedno ramię, taką z lekcjami. Buty z rozwiązanymi sznurówkami i niechlujnie ubrane odzienie. Para unosi się z moich płuc, ulatuje i rozpływa gdzieś pomiędzy ukazując z prawej flanki na szaro moje blokowisko. Jak bestia peerelowskiej epoki, wdziera się w ten melancholijny obrazek. Na pozór nie pasująca, jednak bez niej ten pejzaż byłby tylko zwyczajnym pustakiem, przybrudzoną bryłą wypełnioną powietrzem. Jest jego integralną częścią, celem pieszych po-szkolnych wędrówek. Twierdzą łez i uśmiechów. Moim domem. Wspomnieniem, które zawsze będzie we mnie.

united states of me

2011-07-19T00:04:00.020+02:00

Stanął na przeciw mnie, ubrany tak jak ja. W lustrze budynku na gwarnej ulicy. Patrzę na niego. Pojawia się i znika, pomiędzy przejeżdżającymi autami jak źle nałożony film na szpulę. Stoi i czeka. Podnosząc do góry głowę marszczy zmęczoną twarz, to słońce pewnie go oślepia - myślę. Nieogolony, w lekko potarganej - krótko przystrzyżonej fryzurze wygląda na wczorajszego jeszcze. Jak przeterminowana paczka czipsów, z zewnątrz nie najgorzej, trochę tylko pognieciona, ale w środku wszystko śmierdzi. Opakowanie Ci tego jednak nie powie. Musisz zajrzeć do środka, być może za długo było otwarte. Być może dlatego czipsy się zepsuły. Spod granatowej marynarki wystają mankiety koszuli, tak jak powinny, tyle ile powinny. Nawet wtedy gdy się opiera o słup.

Przypatrując się bardziej znajduję ślad na kołnierzu. To szminka lub krew, raczej szminka. Pasuje tak samo do wczorajszego obrazka jak on. Zastanawiam się co robił. Jak spędził noc, zastanawiam się i niewiele do mnie dociera. Luki w pamięci wypełnia kujący ból, jest spoiwem łączącym resztę, albo jej przerywnikiem. Ma postać znaków zapytania po których brak odpowiedzi. Musiałbym zgadywać, ale i tak nie miałoby to najmniejszego sensu, ani teraz ani potem. Za dużo tych pytań. Ma suche usta, napiłby się. Może pił cały wieczór, może to właśnie robił. Rozgląda się dookoła, tak jakby czegoś szukał, po chwili zatrzymuje wzrok na spożywczym. Jest koło ósmej, może trochę przed, albo trochę po. W tym czasie niektórzy kończą śniadanie, w swoich domach, ze swoimi rodzinami, płatki, jajecznica a może chleb z dżemem. Kto wie. On też będzie jadł, wrócił właśnie z tego sklepu z tabletką i pół litra mineralnej, łyka z nadzieją że ból przejdzie. Ale nie przechodzi, nie ten. Na niego nie ma tabletek, na niego są noce takie jak ta wczoraj. Tylko jakie, bo chyba nie pamięta jej za dobrze. Chusteczką przeciera but, prostuje się i poprawia koszule w spodniach, lepką dłonią dotyka zarostu na twarzy i czeka może na zielone światło, może na kogoś. Może czeka na wczoraj, a może próbuje sobie przypomnieć gdzie jest jego przedwczoraj.

Stoi przy tym przejściu i gapi się na mnie, bezczelnie, perfidnie wręcz, z takim głupkowatym uśmieszkiem. Mam ochotę mu wyjebać. Ale zapala się zielone i wszyscy przechodzą. Mija mnie i już go nie widzę. Ginie w tłumie chodnika, gdzieś za mną w krajobrazie ulicy.

Pozostawia jednak przeczucie, że jeszcze go gdzieś spotkam, może w tym samym miejscu, a może w innym, w zupełnie nowym.

A może nigdy.

Chciałbym.

freak in/out

2010-12-01T00:55:00.011+01:00

Naciągam rękawy swetra na zmrożone piąstki. Czekam. Mój wzrok wędruje uważnie w każdym kierunku. Nerwowo, raz po raz, w stylu drobnego cwaniaczka. Nie mam jednak pod płaszczem tanich zegarków z dalekiego wschodu czy pseudo pereł. Nie sprzedaje też haszu ani żadnych tabsów. Nie mam ani jednego biletu na mecz po zamknięciu sprzedaży. Po prostu stoję i czekam.

Uważnie penetruję okolicę. Stara kamienica w sprayowym bazgrole "jebać pały", z obu stron kolejne, niekoniecznie tak twórczo udekorowane. Chodnik z kostki pokryty wilgotnym nalotem, wzdłuż ulicy latarnie z pożółkłym światłem, za mną park i mały plac zabaw, płot w oddali. Raczej spokój, z rzadka ktoś przejdzie, przejedzie. Tam właśnie stoję i czekam, na nią czekam skryty pośród drzew. Nie nadchodzi jednak. Powoli uśmiech ustępuje niepewności, pojawia się smutek. W uszach już przestaje pobrzmiewać muzyka, pojawia się głucha cisza. Mroczna jak z gangsterskich filmów. Zaraz powinien ktoś wyjść, w trenczu i kapeluszu, z fajką w ustach, nieświadom nadjeżdżającego auta i opuszczanej szyby, krótkiej serii i nagłego pisku opon. Po gościu została by pewnie tylko plama krwi wypływająca spod jasnego płaszcza, plus papieros leżący gdzieś obok, dogasający, jak jego życie. Ale nikt nie nadchodzi, nikt nie przejeżdża. W zamian za to noc przybiera konsystencję brunatnej mgły. Brudnej od oparów z rynsztoka. W kolorze sepii tak naprawdę wszystko przypomina zmierzch lub jesień. Na ironię jest i jesień i zmierzch. Powoli zaczyna robić się późno, a moja randka nie nadchodzi. Robię się niespokojny. Dziwne, może nawet się martwię. Co się mogło stać? Tramwaj się zepsuł, została dłużej w pracy, a może wzięła wolne i pojechała na wieś. Tylko po co. Gdy na nią czekam, zawsze z każdą chwilą wzrasta podniecenie, punkt kulminacyjny osiągam wraz z jej sylwetką na zakręcie. Niezmiennie o tej porze, punkt 22 z minutami pojawia się na zakręcie ulicy, idzie szybkim, zdecydowanym krokiem. Przechodzi tak kilkadziesiąt metrów, sama, zawsze sama. W międzyczasie wyciąga klucze od mieszkania, wchodzi po krótkich schodach, przekręca zamek i znika za drzwiami. Regularna, jak szwajcarski zegarek. Lubię to w niej, mogę na niej zawsze polegać. Tym razem jednak jest inaczej. Stoję po drugiej stronie ulicy, skryty za drzewem, na przeciwko jej domu. Dziś się nie pojawia, dziś nie wraca. Niepokój ustępuje wkurwieniu. Spoglądam na zegarek, za kwadrans 23. Już dziś chyba nie przyjdzie. A może powinienem podejść do drzwi i zadzwonić? Może przyszła wcześniej? Nie, na pewno nie. Była przecież zawsze punktualna. Nigdy za wcześnie i nigdy za późno. W sam raz. Dziś już nie, ale dowiem się, dlaczego mnie puściła. Jutro znów tu przyjdę. Tak, znów przyjdę. Stanę jak zwykle za swoim drzewem i będę czekał na nią. Lepiej dla niej by tym razem się pojawiła. Teraz czas na mnie. Trzeba nakarmić psa. Pewno skurczybyk zlał się już na podłogę. Za długo mnie nie ma. Chowam cukierki do kieszeni, stawiam kołnierz, rozglądam się jeszcze w lewo i prawo, czy przypadkiem nikt mnie nie widzi i wychodzę z cienia na chodnik.

Wracam do siebie pieszo, bo z tego wszystkiego odjechał ostatni tramwaj. Mgła spowiła już całe miasto, które kładzie się do snu otulone ciepłą, puchową kołdrą. Idąc rozmyślam o niej, suka wystawiła mnie do wiatru. Odegram się, dam jej nauczkę, tak się nie robi z ludźmi, inwestuję kurwa w nią swój czas przecież. Popamięta mnie. Po drodze nie spotykam nikogo lub po prostu nie dostrzegam w tej mgle. Do domu docieram zdecydowanie za późno. Kurwa, wszystko przez nią, pies się zlał i jeszcze się głupie cieszy. Merda tym swoim ogonem i szczeka, stul mordę kurwa! Sam tego nie posprzątasz kundlu. Zamykam go w komórce, trochę piszczy i wyje, zaparzam herbatę i zakładam ciepłe kapcie. Złość powoli ustępuje, wyciągam jej zdjęcie z kieszeni koszuli i przypinam do korkowej tablicy, w wolne miejsce, pomiędzy "koleżanki". Wyglądają tak niewinnie i nieświadomie. Każda z nich uśmiechnięta, z radością patrząca na mnie, kocham je, choć bywają niegrzeczne czasami, jak dziś ona. Niegrzeczna. Patrzę na nie wszystkie i zaczynam pocierać krocze. Słyszę psa z komórki, coraz ciszej ujada. Odpinam pasek, spodnie, klamra paska z hukiem uderza o podłogę. Wyciągam go, jest wielki i nabrzmiały. Patrzę najpierw na nią, potem na kolejne, moje myśli krążą w okół nich. Odpływam w orgii, tak jestem z nimi wszystkimi. Słyszę ich rubaszne uśmieszki, jak jęczą, to mnie nakręca, moje małe ździry. Powoli dochodzę, kończę, padam na kolana zdyszany. Chwytam twarz w dłonie i zaczynam płakać. Łkam bijąc dłońmi o podłogę. Pięściami tłukę w deski, ryczę. Pies znów zaczyna ujadać, znów go kurwa słyszę, ale mam to teraz w dupie, przewracam się na plecy, sufit wiruje, przestaje zwracać uwagę na otoczenie, słyszę tylko własny głos. Spoglądam w okno, w białą noc, mleczną powłokę, którą okryła się ulica. Nachodzi mnie nostalgia, płacz ustępuje, wyrównuję oddech. Leżę na pół nagi i gapię się w okno.

Przez głowę przebiega myśl - we mgle jesteśmy tacy samotni.

We mgle wszystko bywa takim dalekim lądem...

no music

2010-10-08T00:12:00.010+02:00

Pamiętam chwile spędzane z Tobą. Proste - tak - nie, zwyczajne pytania i ucinające odpowiedzi. Delikatne muśnięcia i łapczywe spojrzenia. Tajne spotkania pod koroną drzew, gdzie wypatrywałaś mnie z przeciwległej kawiarenki. Wspólne spacery do domu, pod rękę, za rękę, gdy nikt nie patrzył. Wtedy byłaś moja. Gdy świat kładł się do snu, a tajemnice wychodziły na ulice. Spokojne o swój byt do rana.

Trochę później siedziały już naprzeciw siebie z butelką wina, czerwonego, zawsze z tej samej półki sklepu który mijaliśmy po drodze. Do tego paczka papierosów i bagietka ze smażonymi oliwkami. Na lekko, bez ciężaru, z oknem otwartym za zasłoną. Powiew wiatru rozrzedzał wówczas gorącą atmosferę, która i tak gęstniała znów z czasem. Może to przez światła w półmroku, kilka świeczek i małą lampkę. Może to przez zapach Twoich perfum, może to przez procenty sączące się w towarzystwie smacznej przekąski, a może to muzyka w tle nadawała ton ruchom, gestom, mowie. Wtedy się nad tym nie zastanawiałem, Ty pewnie też nie. Wówczas świat się nie liczył, tak jakby powiewająca kotara w oknie była żelazną kurtyną. Barierą, która powstrzymywała wszystko i wszystkich przed zabraniem nam nas. Po wejściu do mieszkania odruchowo wyłączaliśmy telefony, sterylizowaliśmy myśli od tego co na zewnątrz. Gdzieś już w trakcie spaceru, powoli, to ginęło przecież. Działaliśmy na siebie jak antidotum, jak lek na całe zło po który sięgają ciężko chorzy by choć na chwilę uśmierzyć ból, poczuć się lepiej. By mieć złudzenie że stan się polepsza a choroba ustępuje.

Byliśmy jak odurzeni. Nie zdawaliśmy sobie sprawy że to tylko stopujące blokady, że rano po przebudzeniu, gdy wyjdziesz, mój jak i Twój świat wróci do szarej normy. Brązowe światła nie będą miały ciepłego blasku, wino nie posmakuje Twoją szminką, a powietrze utraci zapach perfum, które noc wcześniej rozlejesz sobą w mej pościeli...

kocham kino

2010-10-07T00:33:00.017+02:00

Spieszę się, nie zauważam nikogo w drodze do wyjścia. Pośpiesznie zapinam kurtkę i zakładam czapkę, jeden rzut oka jeszcze na witrynę sklepu. Nie, nie interesuje mnie co na niej jest, przeglądam się, po prostu, jak baba. Wychodząc na zewnątrz przez pleksowe drzwi szybko dociera do mnie chłód, chowam dłonie w kieszeniach spodni i pewnym krokiem przecinam ulicę w niedozwolonym miejscu. Czasem wszystko co robię jest niedozwolone, nie mam tu na myśli prawa, jedynie moralność. Pomiędzy wyczekującymi autami śmigam na przystanek. Tym razem z biletem, wrzuciłem kilka monet w automat. Nie zawsze opłaca się jazda na gapę. Drepczę w miejscu, wbijam stopy mocno w chodnik, wyginam je, okręcam się, obracam, spaceruję to w jedną to w drugą stronę. Nie mogę ustać w spokoju. Tak już mam, nie znoszę czekania, lubię natychmiastowe efekty. Niecierpliwy jestem, moje myśli krążą nierówno z czasem, w chwilach postoju wybiegają już do przodu. Gdy ja wsiadam do autobusu, one z niego wysiadają kilka przystanków dalej. Układają tą samą drogę po swojemu, tak jak chyba powinna wyglądać, tak jak nie jest. Oparty o szybę przyglądam się twarzom podczas jazdy. Coś szemrają do siebie, coś gaworzą przez telefon, czegoś wypatrują za oknem. Nie wsłuchuję się zbytnio, nie ma sensu. Przypomina to raczej szybki przebieg gałką radia po falach, powstaje zgiełk, dysonans, chaotyczny zgiełk muzyczno-informacyjny. W tym czasie myśli moje idą już chodnikiem, autobus dojeżdża do centrum, wreszcie. Wysiadam nie rozglądając się w żadną ze stron, wiem dokąd idę, z portfelem na dupie jestem łatwym celem dla każdego kieszonkowca, dlatego czasem sam się tam macam, jak jakiś pierdolony fetyszysta. Lubię to, może, ale niekoniecznie sam sobie. Niebo powoli zachodzi karmazynem, wieczór się zbliża, miasto rozpala swoje światła. Błyszczą wieżowce, żarzą się jak gwiazdkowa choinka. Sam schodzę schodami w dół pod rondo, tymczasem one dochodzą już celu, na chwilę zbliżają się znów do mnie stając na przejściu dla pieszych. Zaraz jednak sam na nim staję, tym razem nie przechodzę na czerwonym, zobaczyłem piękną twarz naprzeciwko. Ciemne, kręcone włosy, czarne jak onyks oczy, dołeczki w policzkach, zajebisty ciuch. Uśmiecha się, nie wiem czy do mnie, to się niby czuje, ale ja tego nie dostrzegam aż tak dobrze, bywa że brak mi pewności. Nie będę się jednak obracał, czy może za mną stoi cel wibracji jej mięśni twarzy, po co robić z siebie idiotę. Pobędę chwilę przekonany że to do mnie i na dowód tego odwzajemniam, uwalniam endorfiny, one uwalniają uśmiech. Zielone, wchodzę na zebrę, nasze oczy mijają siebie w połowie, kradnę jej spojrzenie. Jest! Cholera, uśmiechała się do mnie, obracam się i widzę jak wpada w ramiona jakiegoś kolesia. Farciarz myślę, farciarz. Cześć, długo czekałaś? - moje myśli już dotarły, ja jeszcze pałętam się po ulicach. Spoglądam w komórkę - gdzie jesteś? - już jestem. No bo jestem, tak jakby, prawie. Nie macie tak że jak dochodzicie to zaznaczacie już swoją obecność? Nie macie? Ja mam. Gówno prawda, wszyscy tak mają, wy też macie. Czeka na mnie pod kinem, zastanawiam się jaki to będzie film, wybieram tamten dramat z tym aktorem. Widzę jej uśmiech, cmok w bok, pośpiesznie porywam ją za rękę i wprowadzam nas do ciepłego, lecz mało przytulnego kina. Moloch, jakich pełno teraz, taki jest kapitalizm, wszystko co zarabia jest większe od tego co zarabiało wcześniej. Na co masz ochotę? - pytam. To może ten? - Tak, odpowiadam, to powinno być dobre. Hehe, tak jest, nie mylicie się, trafiłem myślami wcześniej. Fuks, szczęście? Może, ale przecież moja głowa była tu przede mną, teraz siedzi już wygodnie w kinie i ogląda, zawsze kilka wydarzeń do przodu. Szkoda tylko, że nie potrafi mi wysłać SMSa z sali, że film jest do dupy. No tak, nie może bo zaprząta sobie głowę jakimiś gównianymi rozważaniami na temat swojej niby to nieciekawej egzystencji. No nic to, zasiadamy w górnym rzędzie, gdzieś na środku, oprócz nas kilka par, grono znajomych i dwie samotne duszyczki. Zaczyna się, światła gasną. Reklama, reklama, znów reklama, zwiastuny, kurwa i kolejne reklamy. Po kwadransie boli mnie już dupa od siedzenia, a oczy od kolorowych spotów, zaczynam szukać swoich myśli. Ciężko się poskładać, zerkam, ona wpatrzona w ekran opiera głowę o moje ramię, ja trochę nieswojo wiercę głową w koło. Patrzę, analizuję, kreuję. Dostrzegam tulące się pary, szepczące sobie miłe słówka, pewnie mieli nadzieję na ckliwy hollywood. Jakieś dupy wciągają zestaw dla dwojga, popcorn, dwa napoje i słomki, szeleszczą, siorbią, przypominają wpierdalające chomiki. Mam już lekką wkurwę, są głośniejsze niż chińska defilada ludowa, nic tylko słyszę jak chrząkają, gryzą i mlaskają, dżizesss. Ale w sumie to nie ich wina, to ten multipleks, to ta komercha, to ten obłęd. Jest też facet bawiący się komórką. Albo pokłócił się z laską, albo flirtuje z laskami, albo jest samotnym gejem, albo flirtującym gejem. Może nie jest gejem, ale laski też nie ma. To w sumie tak jak ja, tyle że mi wstyd czasem samemu iść do kina, to się dokładam do znajomych, różnej płci, żeby nie wyjść na pedała to głównie damskiej. Jej się akcja podoba, mnie nudzi. Sytuacja patowa, nie wyjdziesz z kina bo pomyśli że masz ją w dupie, że zaproponowała zły film, będzie jej przykro. Nie chce Ci się też siedzieć, bo co będziesz marnował czas w ciemni. Ale ona siedzi, wpatrzona jak Adrien w Rocky'ego. No nic, oddaję się kontemplacjom, łapię myśli, te jednak są już poza kinem, dawno z niego wyszły - szczęściary. Podczas gdy ja tu dywaguje, one sobie wędrują już ulicami miasta, może kogoś poznają, może ktoś im zapadnie w głowie, może się o tym dowiem, a może wrócą do ciepłego mieszkania, zaparzą herbatę i wezmą książkę, albo wyżłopią moje piwo z lodówki. Kurewskie myśli, ciągle się gdzieś puszczają. Moją zawiechę przerwał krzyk, zaciekawił mnie głos z ekranu, najpierw jeden, potem drugi. Dialogi takie, na cztery nogi. Pochyliłem się do przodu, dość już bycia podpórką. Skupiłem ręce na twarzy i sfokusowałem siebie na obraz z projektora. Po kilku minutach film dobiegł końca, ludzie wstawali, wymieniali zdania, opinie krążyły już wkoło mnie. Ja ciągle siedziałem wpatrzony w ekran, kątem oka dostrzegłem że się ubiera, że inni wychodzą. Wstałem i wyszedłem razem z nią. Podobał się Tobie? - A Tobie? (tak wiem, nie odpowiada się pytaniem na pytanie bo to niegrzeczne i stwarza wrażenie że nie masz własnego zdania, no w tym przypadku nie do końca mam). Był ok - tak, mamrotam przeciągle, tak zwłaszcza końcówka. Nic to - spojrzałem na zegarek - na mnie już czas, wybacz że Cię nie odprowadzę na przystanek, miło było, ale...- nie pozwala mi dokończyć - nic nie szkodzi, zamówiłam taksówkę jak byłeś w ubikacji, późno już, jutro do pracy idę. Porozumiewająco wymieniliśmy uśmiechy, cmok w bok i rozeszliśmy się w swoje strony, odwracając i krzycząc do siebie co po chwila jakieś głupoty. Niedługo czekałem aż nadjedzie mój numer, wsiadłem w tramwaj. Tym razem zająłem miejsce siedzące, praktycznie wagon był pusty. Kilka przystanków przemknęło mi ze wzrokiem wbitym w miasto, z myślami krążącymi w okół niej. Wszystko przez ten film, gdyby nie ta opowieść jego i jej, to bym przewegetował w rozkminach z dupy do końca, a tak...masz Ci los. Historia kogoś kto nie potrafi wyjść z czyjegoś serca, wiecie, tego aktora właśnie, szmira jakaś. To taka moja historia z przed lat, widziana na każdym kroku, w każdym obrazie, przeczytana na każdej stronie, dostrzeżona w każdej twarzy i usłyszana z każdych ust. To ona uzmysławia mi zawsze, że cokolwiek bym nie zrobił, albo cokolwiek bym zrobił, z kimkolwiek bym się nie spotykał i czegokolwiek bym nie obiecywał to i tak kurwa ciągle ona wygrywa.

Na próżno szukam czasem jej spojrzenia w innych oczach, na próżno szukam wolności u tych którzy mi jej nie zapewnią.

krótka opowieść o zabijaniu

2010-07-26T13:46:00.010+02:00

Trawa połyskiwała rosą, był to jeden z tych wilgotnych poranków które zdarzają się jesienią lub wczesną wiosną. Nie miało to jednak żadnego znaczenia, dla niej każdy był taki sam bez względu na aurę. Zewnętrzną scenerię dopełniała betonowa piaskownica i błękitny basen pełen pożółkłych liści. Ktoś mógłby go wysprzątać - pomyślała paląc papierosa przy oknie. Nie zauważyła nawet jak kuchnia wypełniła się domownikami. Zamyślona usiadła do stołu.

Niewiele wyrywało ją z tego letargu. Każdego dnia jej ranek wyglądał tak samo. W mondrianowym domu, punkt ósma, lub chwilę później zbierały się cztery twarze. Zasiadały do stołu i w milczeniu spożywały posiłek. Od czasu do czasu ktoś puszczał zdawkowe wyrazy i niepełne zdania - podaj, proszę, dziękuję, może kawy? - Jest jeszcze kawa? Czy jest jeszcze kawa? - zabrzmiał jego głos, tym razem nieco dobitniej. To ją na chwile wyrwało, spojrzała na niego lekko unosząc usta pociągnęła papierosa i bez słowa wstała, podeszła do blatu szafki z ekspresem, chwyciła dzbanek. W tym czarnym aromacie, który unosił się podczas napełniania kubka poczuła na chwilę emocje. Ciepło kawy rozluźniło jej nieco zastygłą twarz. Tyle mamy z naszego wspólnego życia, twój łyk i mój papieros w oknie - znów rozmawiała ze sobą. To były jej najczęstsze dialogi, od kilku lat. Ich oczy mijały się przy każdym słowie, geście. On przy stole kontemplował pracę i wieczorne zajęcia z kolegami, ona ploty z przyjaciółkami i rozmowy samej do siebie.

Czasem ich myśli spotykały się na jednym szlaku, gdy któreś z dzieci o coś prosiło lub psociło się bratu, siostrze. Wtedy reagowali. Tak jakby wracał im na chwilę głos. Tak jakby przez chwilę znów się znali, tak jakby mieszkali razem od 10 lat pod jednym dachem. Te krótkie momenty przerywały mechanikę dnia. Nie mieli zbyt wiele wspólnego. Kiedyś wydawało jej się inaczej, potem przyszła obrączka, obracana w palcu czasem przywraca jeszcze dawne chwile, które odbijają się echem w ikeowskich wnętrzach. Potem przyszło dziecko, po kilku latach następne. Miało się poprawić, miał wrócić entuzjazm z młodości. Miał, był na chwilę, nie wracał nigdy na stałe. Teraz też, siedząc na przeciw niego widziała tylko puste pytania i wymijające odpowiedzi, bezbarwny obraz z którego dawno uciekły kolory. Zabijało ją to, powoli odbierało chęci, popadała w apatię, aż stała się całkowicie obojętna. - Dopił kawę, złożył gazetę, wstając poprawił krawat, bez słowa jak w restauracji. Ucałował dzieci i posłał żonie drobny uśmiech. Wyszedł. Drzwi same się zatrzasnęły - technika dziś umożliwia wyjście i wejście bez używania rąk, to takie proste - pomyślała. Zastygła spojrzeniem w okno, na otaczający ją świat, jak dożywotniak patrzący na wolność. Minęła godzina, może pół, a może tylko minuta. Na szybie pojawiły się pierwsze krople, następne spłynęły po jej policzku uderzając bezszelestnie o blat. - Daj to, nie bierz mi tego, oddawaj! - rodzeństwo wydzierało od siebie zabawkę.

Nie reagowała na to, wstała i ocierając łzy bez słowa poszła po płaszcz, wychodząc spojrzała jeszcze w stronę dzieci. Są takie niewinne, pomyślała.

Wyszła w deszczu, bez parasola, drzwi same się zatrzasnęły...

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://77cuts.bandcamp.com/track/robak-feat-drut-wygl-dasz-ca-kiem-sama"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Robak feat. Drut - Wyglądasz całkiem sama by Estrada Nagrania&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

rozmowa

2010-07-03T02:26:00.006+02:00

Ciemna, pełna pobrzmiewających głosów knajpka gdzieś w centrum miasta. W środku kilka wolnych stolików, trochę doniczkowej roślinności i tandetnych akwareli na ścianach, długi szynkwas i scena po przeciwnej stronie. W przytłumionej muzyce, po sali rozchodzi się dźwięk uderzających o podłogę obcasów. Śliczna kelnerka, ubrana w czarną atłasową sukienkę do kolan, wędruje w stronę stolika numer 8. Przynosi zestaw drobnych cwaniaków - czarną długo parzoną kawę, bez grama cukru i drink rodem z rajskich tropików z jedną z tych fantazyjnie powyginanych słomek. Na chwilę rozprasza panującą w ósemce ciszę. Wychwyta wzrokiem napięcie pomiędzy dwójką siedzących naprzeciw siebie mężczyzn. Obaj wydają się jej nieco zmęczeni, może znużeni nawet swoją obecnością. Bije z nich jednak estradowa pewność. Młodszy przypomina cwaniakującego Cruisa, starszy emanuje bogartowską charyzmą. Wymienia jeszcze popielniczkę i odchodzi. Gość z lekkim zarostem, obracając w palcach pudełko zapałek, odprowadza ją kawałek wzrokiem. Tak by nie czuła się samotna. Jego mętne oczy wracają po chwili do pierwotnego punktu zaczepienia. Obaj znów wpatrują się w siebie badawczo. Siedzą tak już od kilku minut, odkąd przyszli - osobno, zamówili też osobno i osobno z pewnością wyjdą.

- Ta "niebiańska plaża" jest naprawdę niezła, trochę zbyt słodka może, ale daje radę. Powinieneś spróbować - przerwał milczenie ubrany w serek młodzian. To było jak przełamanie lodów, pierwsze zdanie pociągnęło za sobą reakcję.

- Nie lubię czynników zamiennych, a ten drink to wakacyjny substytut. - Po tej ripoście znów zapadło chwilowe milczenie. Oboje przyjęli na nowo pozę pokerzysty. Nie na długo jednak tym razem i po raz kolejny tego napięcia nie wytrzymała młodość.

- Ona jest moja...

- słucham?

- Powiedziałem, że ona jest moja. Kobieta którą tak kochasz należy do mnie. Jest moja każdego wieczoru. - zdanie po zdaniu następowała wyczekująca pauza, będąca niejako formą zaczepki. Kończąc te słowa wpatrzył się jeszcze dokładniej w swego rywala. Nie lubili się. Najchętniej każdy z nich wstałby od stołu, udał się do toalety i powrócił jako młody Corleone. Żadne bang - bang, jednak tutaj nie nastąpiło. No chyba że, za rewolwerową salwę wzięlibyśmy te trzy krótkie zdania. Wydawać by się mogły śmiertelne, wielu by tak pomyślało, on tak myślał.. Przeciwnik jednak nie opadł na blat stołu, nie osunął się też z krzesła. Wręcz przeciwnie. Poprawił się, wziął łyk kawy z przeciągłym przełknięciem sugerującym spokój. Odstawił filiżankę i odparł - być może...jednak... - to przy moim boku zasypia każdej nocy - przerwał mu szybkim wtrąceniem młody człowiek, zdradzając tym samym lekkie zdenerwowanie. W dłoni "Bogarta" zatrzymało się nagle pudełeczko, którym obracał przez cały ten czas. Uśmiechnął się delikatnie i podniósł wzrok na palanta sączącego imitację piasku przez syntetyczną słomkę. Jego mętne, wypełnione tęsknotą oczy przemawiały teraz razem z nim.

- Tak, wiem...- gestem ręki pokazał by mu tym razem nie przerywał i dokończył - ale to przy moim boku budzi się każdego ranka. Rozumiesz? Ty jesteś przeszłością - kontynuował - to ja ją rozbudzam i pobudzam. Ty jedynie przytłaczasz ciężarem nocy, zakrywasz wszystko co może zrodzić dzień. Jesteś wyblakłą gwiazdą na jej niebie, niegodnym by stąpać po tej ziemi, którą ona jest. Pojąłeś? Twój czas dobiega końca, noce robią się krótsze, a słońce później zachodzi - tak naprawdę nie znika nigdy. Ona już nie przyjdzie do Twojego łóżka. Ani dziś, ani jutro. To nie Ty jesteś częścią jej marzeń i niespełnionych pragnień. - To było ostatnie zdanie tego wieczoru.

Dzieciak się już nie odezwał, nawet pojedynczym słowem. Siedział wpatrzony w szybę, na której pojawiały się pierwsze krople deszczu. Starszy mężczyzna dopił kawę, wstając ubrał płaszcz i kapelusz. Wyszedł i ruszył w stronę metra.

rysownik

2010-06-28T01:28:00.020+02:00

Powoli budzę się ze snu. Światło nieśmiało wpada do pokoju. Witając świat w przeciągłym ziewnięciu przecieram przymrużone oczy. Po kilku leniwych przerzutach z boku na bok podejmuję w końcu męską decyzję - wstaję. Nogi same prowadzą mnie do rytualnych czynności - sedes, prysznic, zlew, posiłek. Po śniadaniu siadam do pracy. Rozkładam kartkę i wyjmuję przybory. Jeszcze łyk kawy i mogę zabrać się do dzieła. W odtwarzaczu naciskam play dla 'relaxin'. Teraz dłoń już sama wędruje po kartce, jakby z każdym ruchem wpadała w głębszy trans. Powstają pierwsze kreski, nie tak śmiałe jeszcze w delikatnym obrysie twarzy. Przerywam szkic dla codziennych zajęć. Jakieś pranie po drodze, sklep i gazeta.

Wracam jednak cały czas myślami do Ciebie, tak jakbym patrzył sobie przez ramię na powstający nowy portret. Szkic wzbogacam emocjami. Buduję go, dopieszczam, cieniuję, doprawiam. I tak aż po wieczorne godziny, gdy księżyc kładzie dzień do snu. Gdy światła gasną pospiesznie chowam przybory. Gotową pracę wkładam do teczki, wraz z innymi umieszczam na półce.

Jutro przecież nowy dzień, a ja zapewne znów będę Cię rysował.

Od nowa...

311 - Love Song from Erkan on Vimeo.

...∞...

2010-06-24T13:22:00.007+02:00

Ocean jest jak nieskończoność. Nie wymawiasz nawet tej nazwy, podświadomie mianujesz go morzem. Skracasz, pomniejszasz by móc objąć go ramą. By zamknąć go w sobie. Nie jesteś wtedy maluczkim punktem nad Atlantykiem. Ale ocean czasem zamyka się też sam dla Ciebie. Patrzysz daleko w horyzont, sięgasz wzrokiem odległej granicy, która przychodzi sama. Niebo przyprósza mgła, słońce słabnie, promienie nie grzeją tak jak powinny a światło nie dochodzi. Czujesz wiatr i słyszysz nerwowy śpiew ptaków. Chmury ciemnieją tworząc czarny sufit. Zmrok zapada szybciej niż zegarek przewidział. Pojawia się nieoczekiwane zdarzenie w codziennym cyklu. Stoisz i patrzysz na krajobraz zmieniający się w zatrważającym tempie. Ciemność i groza pożera radosną nutę. Czujesz pierwsze krople, najpierw pojedyncze, potem przeradzające się w stały opad. Pojedyncze przebłyski błękitu w całości pochłonął już granat i czerń. Zmienił się też kolor wody. Ta również przybrała barwy nocy. Otoczył Cię mrok, drżysz. Wciąż to jednak ten sam ocean.

W życiu bywają takie chwile gdzie piękno trąci grozą. Nie ma bowiem wyjątkowej urody bez wyjątkowej historii, zawsze przytrafi nam się jakaś skaza, która nas ubarwi, doda smaku.

Stojąc przed oceanem, zdajesz sobie sprawę z błahych prawd - że po burzy przychodzi słońce, a czasem słońce ustępuje burzy.

I tak w nieskończoność.

czarodziej i czarodziejka

2010-06-22T13:56:00.012+02:00

Stali spoglądając w dół na świat, który ich otaczał. Betonowe miasta, żyjące po swojemu. Przeciwnie do ich reguł. Nie lubili ziemskich zasad, ludzkich praw. Żyli przecież sami dla siebie. Stali nad urwiskiem obserwując życie w dolinie. Chwilę milczenia przerwała czarodziejka...

- Na początku był człowiek i przez jakiś czas było mu dobrze.

- A potem pojawiliśmy się my - odparł jej.

- I wszystko uległo zmianie... - dodała w beznamiętnym spojrzeniu.

Na jego twarzy pojawił się lekki grymas górnej wargi, prawie niezauważalny, sugerujący delikatny choć nieco złowrogi uśmiech. Iście szelmowski. Prorocze słowa - pomyślał. Teraz znów milczeli, niewiele ze sobą w ogóle rozmawiali, ani w tej chwili ani wcześniej. Wiatr mocniej zaciął, okryci w wysokie płaszcze poczuli że nadchodzi ich czas.

Stali jeszcze chwilę, bez słowa, po czym ruszyli w dół, do ludzi...